Ben Vollers
Uit Wikiquote
Ben Vollers (1947-) Ben Vollers is een Nederlands kunstenaar die zowel woont als werkt te Amsterdam. Hij maakt abstract-expressionistische kunst, met name schilderijen en werken op papier. Incidenteel maakt hij ceramische plastiek:
- 1993: 'Kompositie is voor mij een soort evenwicht.. ik schuif altijd heel veel, ik schuif als het ware naar een evenwicht toe; dan ontstaat er iets wat voor mij esthetisch ‘mooi’ is. Want dat moet het toch altijd zijn voor mij, ook al is het voor iemand anders duivedrek. En dan is er toch evenwicht, harmonie, aanwezig.'
- 1993: 'De tonaliteit in mijn werk heeft veel te maken met dieptewerking. Maar ik wil juist vlakheid in het schilderij, geen diepte. Gevoelsmatig echter ga ik toch de tonen gebruiken om diepte te maken; ik kan dat niet tegenhouden! Ik denk dat ik uiteindelijk deze paradox in mijn werk wil hebben: diep èn vlak! Zolang die paradox er nog niet is, is er geen schilderij en moet ik doorwerken.'
- 1993: 'Voor mij zijn de plans in mijn schilderijen verrijdbare décorstukken. Ze ontstaan echter vanuit de verfopbreng of vanuit het materiaal waarmee ik werk.'
- 1993: 'Kleur heeft te maken met hoe je in het doek kijkt. Laatst had ik een aardige compositie die goed zat, veel in zwart, maar het middelste zwart was te hard. Ik heb het daarom in een andere kleur overgezet, en nog eens een keer… Toen trok het middelste vlak eindelijk terug en werd het één geheel met de rest van het doek. Dus kleur is bij mij dieptewerking.'
- 2004: 'In mijn werk geef ik vaak tijdloze en universele stemmingen weer in abstrakte beelden. Deze komen voort uit een persoonlijke belevings-wereld - o.a. een fascinatie voor oude culturen en mediterrane invloeden. Ik wil de vergankelijkheid van de menselijke culturen uitdrukken met verwijzingen naar oude muurresten, ruines van Griekse tempels, verlaten fabriekscomplexen.'
- 2004: 'Mijn werkwijze kan men intuitief noemen - een wisselwerking tussen innerlijke emotionele verkenning en louter picturale overweging. Omdat ik de beschouwer van mijn werk liever vrij wil laten in zijn interpretatie ervan, zal het m.i. duidelijk zijn dat ik het betitelen van mijn werk op dit moment van ondergeschikt belang acht. Ik laat titels voor mijn werk dan ook meestal achterwege.'
- 2005: 'Ik voel me nauw verwant aan de schilders van 'De New York School' van de jaren vijftig. Dit is een betere term dan Abstract Expressionisme. Van vele van hen ken ik het werk en hun ontwikkeling, en het spreekt mij erg aan; vooral de vrijheid en spontaniteit, maar ook het automatisme (automatisch schrift) en de 'gesture'. In het Stedelijk Museum Amsterdam, en in 'Openbaar Kunstbezit' (het latere Kunstschrift) kwam ik met hun werk in aanraking. En toen ik veel later geschiedenis studeerde en kunstgeschiedenis als bijvak deed. Als je dan later zelf abstract gaat schilderen, moet je stil gaan staan bij het wat, hoe, en waarom, en zo kwam ik bij hun werk terecht.'
- 2005: 'Ik begin gewoon, een paar gekleurde lijnen, een kleurvlak, een ander vlak of kleur. Dan ga je kijken of het bevalt, soms dagen lang.'
- 2006: 'Een belangrijk thema in mijn werk is bijvoorbeeld de mythe van de Oresteia (met haar klassieke moedermoord) die zich afspeelt bij Mycene op de Peloponnesus en de verwijzing van de karakters in deze mythe naar de archetypes van Jung. Mijn werk is vaak mythisch met soms iets bloederigs. Hierbij worden associaties gewekt met bloedbaden zoals bijvoorbeeld het koppensnellen bij de Papoea’s in Nieuw-Guinea en de Dayaks in Indonesië en de offers in de oudheid zoals dat van Iphigineia aan de vooravond van de Trojaanse oorlog.'
- 2006: 'Ook is er in mijn werk soms sprake van een muzikale invloed, van jazzmuziek die ik op heb staan, soms direct, in die zin dat ik mijn penseelstreken op de maat van de muziek laat gaan. Hier wordt dus direct de 'gesture' (het schilderen als gebaar) door de muziek bepaald. Vaak bepaalt de muziek direct mijn stemming van waaruit ik werk.'
- 2006: 'Een geheel andere lijn in mijn werk is mijn ervaring van het “deja-vu” (het al eens gezien/ meegemaakt hebben) Het begrip deja-vu in mijn werk richt zich onder andere op tweedehands gebruiksvoorwerpen op het Waterlooplein, zoals scheermessen, stofzuigers etc. In sommige van mijn werken schilder ik dit als abstracte verzamelingen. Maar ook oude verlaten fabrieksterreinen met hun verweerde buitenkanten van leegstaande gebouwen, die elk voor zich hun eigen geschiedenis uitdragen, roepen daarmee deze ervaring op.'
- 2007: 'Persoonlijk spreken de informele schilders met hun werk mij erg aan. Ik houd wel van de materie, de vlekken, het rommelige en ongeordende, het toevallige en intuïtieve, en het grafische daarin. Misschien draagt hiertoe bij dat in 1961/62 toen ik 14 à 15 jaar was, het blaadje van het Cultureel Jeugdpaspoort hiermee nogal vol stond, o.a. met werk van Roger Chailloux. Mij is het werk van Nul en van Zero wat te glad.
Bronnen:
- expositieteksten bij de thema-tentoonstelling 'Tellers en Noemers' met schilderijen van Daan Lemaire, Ben Vollers, Fons Heijnsbroek en Herman van Staalduinen, Oosterkerk, nov. 1993 te Amsterdam
- Het Kunstarchief, eigen rubriek van Ben Vollers op kunstwebsite Dekunsten.
- tekst van Ben Vollers zelf, op de website van de kunstenaarsgroep Art-abstract
- interview door Carolien Frijns, geplaatst op de website van Art-abstract
- interview door Hilly van Eerten, geplaatst op de website van Art-abstract
